FOTO'S



Julianapark Utrecht
(compilatie)










Wanneer je door verschillende verzamelingen van oude foto's gaat, vind je altijd wel weer een
aantal foto's die op een bepaalde periode betrekking hebben of, zoals de foto's op deze pagina,
een bepaalde plek gemeen hebben. Aan de rand van de wijk Zuilen in Utrecht ligt een aloud en, in
ieder geval voor de mensen uit Zuilen zeer bekend park, het Julianapark. Dit park ligt tussen de
Amsterdamsestraatweg en de spoorverbinding tussen Utrecht en Amsterdam in. Oorspronkelijk is
het park in 1903 door landschapsarchitect Louis Copijn, in opdracht van bankier Jan Kol, als een
Engelse tuin ontworpen. Door onenigheid met de Gemeente Utrecht over de kosten van onderhoud
is er door de heer Kol ook nog een hertenkamp aangelegd. In 1928 is het uiteindelijk toch nog
aan de Gemeente Utrecht verkocht. In 1935 is het park, in het kader van de werkverschaffing,
uitgebreid en heeft het zijn huidige vorm en naam gekregen. In 2003 is het opnieuw ingericht.


Je begrijpt dat het tijdens het onderzoekende voorwerk voor deze pagina mij ineens duidelijk is
geworden waarom de ouders en grootouders van mijn vader het Julianapark altijd de tuin van Kol
noemden. Zij hebben altijd in de wijk Zuilen gewoond en hebben deze hele geschiedenis vanaf het
prille begin meegemaakt. Nu is het voor mij ook logisch dat het voor hen de tuin van Kol bleef.








Het meest in het oog springende kenmerk van het Julianapark in Utrecht was toch wel de fontijn
aan de rand van de grote vijver in het park. Wanneer je door het park liep en de fontijn stond
uit, ja, dan was het gevoel dat je had wanneer de fontijn het wel deed, toch ineens heel anders.
Hieronder een foto van dezelfde fontijn, maar in plaats van één van toen, één van nu.



Ook vroeger zwommen er eenden en zwanen, maar die wilden toen waarschijnlijk niet op de foto!



Het leuke van het park in "die goede oude tijd"
was wel het feit dat de dieren destijds ook nog
een beetje naar je toe konden komen. Gewoon,
zo in de open ruimte, zonder dat iemand er ook
maar aan dacht om een dier voor thuis mee te
nemen. Tegenwoordig kan dat niet meer...

Op deze foto zien we mijn zoon Gerrit en mijn
dochter Els de verschillende ara's bewonderen,
maar ook enigszins in de gaten houden. Ook al
werden ze toen nog niet voor een maaltijd mee
naar huis genomen, toch werden ze ook toen al
niet altijd vriendelijk benaderd.

De ara's waren derhalve altijd op hun hoede en
bij de kleinste dreiging begonnen ze te krijsen
en van zich af te bijten. Geheel terecht.



In het park was een kinderspeelplaats waar
het, met een beetje goed weer, altijd weer zo
gezellig druk werd. De moeders en soms vaders
konden hun ervaringen met de opvoeding delen,
en de kinderen konden daar onder toezicht vrij
spelen.

Vanaf het speelveld was het pierebadje aan
de rechterkant. In de zomerperiode altijd met
water gevuld waar de kinderen bij warmer weer
dan ook dankbaar gebruik van maakten.

Op de foto rechts staat mijn zoon Gerrit, nat
van het "zwemmen", met links van hem (rechts
voor de lezer dezes) ikzelf, met mijn dochter
Els rechts van mij (voor lezer dezes links) en
aan mijn andere zijde mijn zoon Nico.


Door de foto's hierboven denk je misschien dat het er altijd rustig aan toe gaat, in zo'n gezellig
volkspark. Dat was niet altijd het geval. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar de foto die ik onder dit
stukje tekst geplaatst heb. Op warme en/of zonnige dagen was er al een behoorlijke toeloop van
mensen die op een gezellige en speelse manier verkoeling zochten. En als het mooie weer dan ook
nog eens binnen een weekend of een vakantieperiode viel, dan leek het een beetje op deze foto.



Heerlijk verkoelend en voor de kinderen was het een plek waar het (bijna) altijd prettig vertoeven
was. Ik schrijf expres -bijna-, want als je ten val kwam dan was het natuurlijk niet zo prettig...



En zo sta je dan ineens oog in oog met een paar
emoes. Met drie van mijn vier kinderen in één
beeld gevangen. Voor het hek, en dan van links
naar rechts: Nico, Els en Gerrit.

Hier kan je aan Nico goed zien dat mijn zoon
Kees iets te jong was om ook bij het hek te
staan. Het leeftijdsverschil is uiteindelijk toch
14 maanden, al zou je dat nu niet meer zeggen.

De emoes leefden overigens tesamen met de
damherten in het speciaal daarvoor aangelegde
hertenkamp binnen het Julianapark.

Er is nog steeds een leuke populatie damherten
aanwezig. Eén die door de parkwachters goed in
de gaten gehouden wordt.



Op een klein grasveldje tussen de vele pitoresk
aangelegde wandelpaden, staat een beeld van
de kunstenares Theresia van der Pant, Giraf,
geplaatst in 1959. Aanvankelijk benadrukte zij
het wezen van het uitgebeelde dier; iets dat
met dit bronzen beeld volgens mij goed gelukt
is. De kunstenares is begin februari 2013 op
88 jarige leeftijd overleden.

Op de foto hiernaast mijn broer Cees, bij het
beeld met mijn zoon Nico op de arm. Mijn zoon
Gerrit denkt waarschijnlijk een rondje op deze
giraf te kunnen rijden, terwijl mijn dochter Els
rustig voor de foto poseert.

Momenten, allen gelukkig op de gevoelige plaat
vastgelegd. Mooi moment. Leuke herinneringen!





Natuurlijk was er een zandbak in het park
aanwezig (hoera!) waarin telkens lustig gegraven
moest worden.

Dat er meer kinderen waren die eenzelfde idee
over deze zandbak hadden blijkt wel uit de foto
die hiernaast geplaatst is. Een cross-baan voor
meegebrachte speelgoedauto's was zo gemaakt!

Nu ik weer naar deze foto's kijk vraag ik mij
ineens af wie er toch telkens weer voor gezorgd
heeft dat al het zand weer terug in de zandbak
kwam. Na zo'n legertje kinderen lag er aan het
einde van de dag toch altijd voldoende naast!

De stille, onzichtbare helden van toen...

Vanwege alle problemen in die tijd heb ik niet veel foto's, wat de foto die hieronder staat dan ook
wel weer een beetje bijzonder maakt. Uit een tijd waarin de drie musketiers uit vier bestonden...



Van links naar rechts: Mijn dochter Els en mijn zonen Kees, Nico en Gerrit. Mijn energiebronnen.


   

De fontijn was duidelijk favoriet, ook al kwam hij niet altijd even recht op de foto! Het idee telt.
Op de rechter foto is nog een stukje van een railing te zien wat om een kwartrond bordes dat een
stukje boven de grote vijver uit stak, heen liep. In de vijver met karpers vallen was geen optie!



In ieder geval was die railing, en is
nu natuurlijk nog steeds, hoog genoeg
om ervoor te zorgen dat er niemand
zomaar per ongeluk een frisse duik in
de achterliggende vijver moet maken.

Op de foto hiernaast is dat duidelijk
te zien. Van links naar rechts staat
mijn zoon Kees, mijn dochter Els en
als laatste mijn zoon Nico. Het kleine
vogeltje op de voorgrond wilde ook op
de foto. Dat mocht wel van de drie
aanwezige kinderen, maar alleen voor
deze ene keer!

Voor de kinderen was het altijd DE
plek om de grote karpers van dichtbij
te kunnen bekijken. Alles leek, toen
ze nog jong waren, zo onschuldig.


Maar als je dan even iets meer tijd neemt om de realiteit op je in te laten werken, dan ontstaat
ineens een heel ander, veel realistischer beeld van die vier onschuldig ogende kindertjes van mij.




Hier een kleurenfoto van hetzelfde hekwerk met bordes, met op de achtergrond dezelfde fontijn!
De karpers voeren mocht wel, maar ze vangen was verboden. Dus wat doe je dan wanneer je jong
en inventief bent? Dan doe je een vislijntje zonder haakje door een korstje brood... en wacht je
tot de karper het in het water gegooide stukje brood heeft meegenomen. Even de lijn aanhalen,
even wat wild gespartel in het water. Groots plezier! Uitkijken dat de parkwachter je niet ziet!!


   

Er zijn in het Julianapark nog steeds een aantal afgeschermde plekken waar bijvoorbeeld eenden
en ganzen gehouden worden. Of, zoals op de foto rechts (de kant waar je duim links zit) te zien
is, waar ook pony's de ruimte hebben om zich zo vrij als mogelijk te bewegen. Tesamen met een
aantal konijnen en cavia's die, ook nog steeds, qua aantallen groeien, maar ook weer slinken. Er
is altijd wel weer iets bijzonders te zien, dat bij een vorig bezoek over het hoofd werd gezien.



De oplettende lezer dezes ziet dat deze twee
foto's met elkaar een soort van panoramabeeld
van het ruim opgezette opvangterrein geven. De
bomenpartij in het midden, met de gans ervoor,
is op beide foto's goed herkenbaar! Ook wilde
eenden en ganzen wisten deze plek te vinden!!

De plek waar de ganzen, konijnen, cavia's en
alle andere, vaak opgevangen dieren verzorgd
en gevoed werden was ruim van opzet. En kijk,
ook hier was een niet geelectrificeerd hek al
voldoende om de dieren binnen en de mensen
buiten te houden. Die goede oude tijd...





Voor de locale flamingo's was er een stuk van het hertenkamp afgezet. Het is een beetje jammer
dat dit een zwart-wit foto is, want met deze groep roze flamingo's op de voorgrond en de groene
indrukwekkende bomenpartij op de achtergrond... Allemachtig, wat prachtig. Dat vergeet je niet!


De zwerfkei waar, van links naar rechts,
mijn zoon Nico, mijn dochter Els en mijn
zoon Kees op staan leek zo groot voor de
kinderen. Het waren telkens weer van die
moeilijke klimpartijen om maar boven op
die zwerfkei te kunnen komen.

En als je jezelf er dan eindelijk op hebt
Ik denk dat ze alle vier hard beginnen te
lachen wanneer ze nu als volwassenen
naast die kei staan. Hij was zo groot. En
het was iedere keer zo'n uitdaging voor
ze om erop te komen. En ook om erop te
blijven. Als je goed naar deze foto kijkt,
dan kan je die onderhuidse overwinning en
vrees goed zien.

Trots en blij, deels voor de foto, dat ze
bovenop de kei staan, maar tegelijkertijd
elkaar goed vasthoudend om de verkregen
stabiliteit van de groep niet te verliezen.

Maar voor mij is het gewoon een foto van
drie van mijn vier kinderen uit een zeer
bewogen periode in ons aller leven. Daar
is niets meer aan te veranderen. Wat ons
rest is genieten van een paar bijzondere
momenten die op foto's zijn vastgelegd.



Het aangelegde hertenkamp binnen het Julianapark beslaat een behoorlijk groot oppervlak. Door   
de paden rondom het kamp is het mogelijk om de dieren, die zich binnen het hertenkamp bevinden,
op te zoeken, te benaderen en van dichtbij te bewonderen. En ook al hingen er overal borden dat
het verboden was om de dieren te voederen, ik weet toevallig dat de herten zo af en toe, vanuit
een goed hart, een pas geplukt appeltje toegestopt kregen. De appelboom stond ook in het park...

   

Een damhert kan zijn kaken niet zo ver uiteen werken dat hij een appeltje ook kan kauwen. Het
is uiteindelijk een grazer. Maar zo'n pas geplukt appeltje, tja... Dat schijnt voor een damhert
onweerstaanbaar lekker te ruiken, heb ik mij laten vertellen. Ik heb mij ook laten vertellen dat
zo'n damhert dan toch de gok maar neemt en het appeltje op wil eten. Kauwen kan echter niet,
dus dan probeert het arme dier dat appeltje in één keer door te slikken. Heb je ooit een hele
aardappel in proberen te slikken? Zo ja, dan heb je een goed idee wat voor een worsteling het
arme dier moest doorstaan. En toch kwamen ze terug voor meer, heb ik mij laten vertellen...



Het is toch altijd weer heel bijzonder om damherten van zo dichtbij te kunnen bewonderen. Ook
voor volwassenen blijft dat bijzonder! In ieder geval wel voor mij. En als er dan ook nog een paar
pas geborenen zijn, dan is het feest compleet. Het toenmalige gemeentebestuur kon destijds niet
bevroeten dat de heer Krol door de ontstane onenigheid over de kosten van onderhoud van de tuin
zo'n mooi hertenkamp aan zijn Engels aangelegde tuin zou toevoegen. De inwoners van Zuilen zijn
ze waarschijnlijk nog steeds dankbaar! En ook de heer Krol natuurlijk. Dat spreekt voor zich!!    


   

Het grappige van het snuffelen tussen oude foto's is wel dat je ook wel eens foto's hebt waarop
mensen staan die je niet (meer) herkent. Dus als iemand naar deze foto's kijkt en weet wie deze
kinderen zijn, laat het mij dan even weten svp! Zij staan ook al op eerder gebruikte foto's...    

   

En als je dan door al die foto's van toen aan het spitten bent, dan kan het maar zo gebeuren dat
je zomaar ineens een bijzonder moment terug vindt. Hieronder heb ik zo'n moment dat destijds op
de gevoelige plaat is vastgelegd. Met ma en een aantal broers en zussen van mij. En met twee van
mijn eigen kinderen op een bank in het Julianapark. Poseren op een zomerse dag, lekker in de zon.



Vanaf links: Broer Leendert, zoon Gerrit, zus Rieke, zus Sophie, Ma, dochter Els, broer Cees.

En als we het nu dan toch over familiefoto's die in het Julianapark genomen zijn hebben, dan heb
ik hieronder ook nog een toevallig gevonden, mooi voorbeeld daarvan geplaatst. Goed kijken, want
de foto zelf is niet helemaal scherp. Tegenwoordig kan je dat direct zien en een nieuwe maken...




Zus Ank

Broer Gert

Broer Cees

Zus Lenie

Zus Rieke

Broer Leendert



Zus Sophie

Een foto is en blijft natuurlijk slechts de vastlegging van een moment in de tijd, maar volgens mij
is het uiteindelijk toch goed om op z'n tijd zulke momenten op de gevoelige plaat vast te leggen. 
Nu, jaren later, geeft het terugvinden van deze momenten weer zoveel plezier en roept het weer
zoveel leuke herinneringen op. En dan maakt het niet uit dat de foto niet helemaal scherp is...  

De twee vorige foto's waren in "onze tuin" genomen. De volgende foto is bij pa en ma in de tuin
genomen en roept bij mij bijzondere gevoelens op. Natuurlijk, het zijn drie van mijn eigen vier 
kinderen. Maar in een tijd dat wij weinig tot niets hadden, toont deze foto dat het toch weer 
gelukt was om de kinderen op bijzondere dagen goed gekleed te krijgen. Dat was niet makkelijk 
maar, met de juiste instelling en mijn volle inzet, duidelijk niet onmogelijk. Een bijzondere tijd.



Dochter Els, zoon Kees en zoon Nico.
Waar mijn zoon Gerrit op dat moment was is mij onbekend.

En zo zijn we bijna aan het einde van deze pagina over het Julianapark in Utrecht gekomen. Het
is waarschijnlijk toch ook nog wel leuk om te vertellen dat er zo af en toe ook nog nieuwe gasten
in het park kwamen. Meer van dezelfde soort, maar soms zelfs ook een geheel nieuwe diersoort.

Op de foto rechts is dat goed te zien. Wanneer
er (tijdelijk) een nieuwe vogelsoort te zien was,
dan ging dat nieuws direct door de volksbuurt en
stond er al snel een grote groep mensen om de
vreemde snuiter van dichtbij te bewonderen. Of
de vreemde vogel dat nou leuk vond, of niet!




Toevallig waren er op die dag twee (!) nieuwe en
bijzondere vogels in het park komen logeren. De
menigte hierboven staat bij de Polifinario, zeer
bekend door zijn altijd weer luide kreten, en op
de foto links zie je de bont gevederde, ietwat
brutale Kroet in een donkere ninja-vermomming.

Ten slotte moet ik ook het parkrestaurant Juliana nog even vermelden. Het is een vast onderdeel
van het Julianapark en ligt halverwege het park aan de zijde van de Amsterdamsestraatweg. Het
restaurant is ook vanuit het park toegankelijk. Aan de zuidzijde van het grote speelveld kan men
het restaurant betreden. De eigenlijke hoofdingang ligt aan de straatzijde. Belangrijk voor mij,
mijn dochter Els, tesamen met haar man Ton, heeft daar de gezellige receptie en de feestavond
na hun trouwen gehouden. Zelfs haar grootvader van haar vader's zijde is even langs geweest...




Een mooie luchtfoto/bovenaanzicht van het parkrestaurant, direct aan de Amsterdamsestraatweg.




En het parkrestaurant vanaf de eigen ruime parkeerplaats aan de Amsterdamsestraatweg.




















Wil je reageren, dan kan je natuurlijk altijd een bericht in het >GASTENBOEK< achter laten.

Je kan mij natuurlijk ook altijd even een bericht(je) via >>e-mail<< sturen.

Of.... en dat is eigenlijk wel de leukste optie, bel mij gewoon even voor een gezellig praatje...