MIJN FOTO'S



Marco en René
(Foto's met een voor mij bijzondere betekenis...)










Met de mogelijkheden die ons allen tegenwoordig beschikbaar staan is het een kleine moeite om hier
een aantal foto's uit een bewogen periode te publiceren. Ze zijn, zeker voor mij, bijzonder genoeg
om ze op een aparte pagina te zetten. Marco was, is en blijft mijn eerste kleinzoon. Dat was, is  
en blijft voor mij nog steeds bijzonder. Net als met Linda, mijn eerste kleindochter.                
Niet dat zij daardoor meer voor mij betekenen dan alle andere kleinkinderen, maar er kan er maar
één de eerste zijn... Uhhh, in dit stukje tekst dus eigenlijk twee!! Hmmm... Ben ik nog te volgen?






De kleinkinderen van toen bij mij op de bank. Ach, wat was het een stel ondeugende...




Voor hen die de jongens op de foto's hierboven niet herkennen: Links zit René en rechts Marco.



Zoals je wel kan zien, ze hadden het samen best gezellig.

  

Zoals ook wel weer uit deze twee foto's blijkt. Thuis op de bank en bij mij, hun oma, op de bank.

     

Ook ik had veel plezier met ze. Net als met de andere kleinkinderen, maar die zag ik wat minder.



En wat doe je met Sinterklaas?? Cadeaus uitpakken en feesten!! De sfeer zat er alweer goed in.

  

Ja, we weten het; we moeten zo naar bed. Maar we willen ook nog even gezellig blijven zitten...



De momenten die we deelden waren altijd gezellig, maar voor het ruige werk waren er natuurlijk
altijd weer van die vervelende ooms die het nooit vervelend vonden om enig geweld op de jongens
los te laten. En met enig samenwerken lukte het de jongens ook nog wel eens om te overwinnen!

  

Eén van de redenen waarom ik de foto's hierboven heb toegevoegd is dat ik het zo leuk vind om
te laten zien hoeveel krullen Nico hier nog heeft. AFRO!! En, ze zijn hier ook nog niet zo grijs...



Naast al het plezier en de gezelligheid die wij met ons allen gedeeld hebben zat er natuurlijk ook
een andere kant aan de realiteit toen. René moest vaak naar het ziekenhuis voor behandeling en
voor controle. En als je dan in het ziekenhuis bent opgenomen terwijl je jarig bent, dan komt de
verjaardagvisite gewoon naar jou toe. Ook wanneer je ziek bent, of wanneer je in het ziekenhuis
ligt, is het van groot belang dat je je door je naasten gesteund voelt. Samen vechten maakt het
zoveel makkelijker om door zware en moeilijke tijden heen te komen. En zeker op je verjaardag!



Natuurlijk kan je je verjaardag ook in het - verre - ziekenhuis vieren... Je broer komt toch!



Jullie grootmoeder en overgrootmoeder kwamen ook! Gezelligheid is niet aan één plaats gebonden.



Even het bed uit voor een dansje, een praatje en een lach.



Het was natuurlijk niet altijd feest in het ziekenhuis. Vaak was het ook gewoon niet leuk. Maar ja,
je wordt ook niet alleen maar voor de gezelligheid in het ziekenhuis opgenomen en behandeld. Voor
de behandeling moest er een kunststof kapje gemaakt worden dat precies over het hoofd van René
moest passen. Wel een vervelend proces, maar het zou de uiteindelijke efficiëntie en effectiviteit
van de behandeling ten goede komen. Dus hup, daar ging René met zijn hoofd in een steun en met
modelleerpasta werd er een negatieve afdruk van zijn hoofd gemaakt. De handen die op zijn rug te
zien zijn moesten hem stil houden maar gaven hem ook het gevoel dat hij er niet alleen voor stond.



Hoe vervelend het ook voor hem was, het moest gebeuren.

  

En uit de mal kwam een kapje dat precies over zijn hoofd paste! Met alle informatie op het kapje
was de benodigde bestraling sneller op te starten waardoor de doorlooptijd, belangrijk voor hem,
een stuk korter was. Niet dat René anders niet bestraald wilde worden. Hij wilde er voor gaan!



Er waren buiten het ziekenhuis gelukkig veel meer momenten en langere periodes die wij samen met
en zonder jullie ouders hebben kunnen doorbrengen. Natuurlijk, René kreeg door alle medische zorg
vaak veel extra aandacht, maar Marco werd daardoor niet minder belangrijk voor mij. Hij was ook
toen al een leuke vent met een goed gevoel voor humor. En ook hij had altijd zin in een spelletje,
een filmpje pakken of samen even stiekum halve worsten van de Hema opsmikkelen. Dat was lekker!

  

Het kon ook maar zo gebeuren dat wij gezellig samen aan de tafel zaten te knutselen. Knippen en
plakken. Een papieren hoed. Of een boot. Een pop die ingekleurd en uitgeknipt moest worden. Je
kan het zo gek niet bedenken, nee probeer het maar niet, of het is daar wel over tafel gegaan.



Met of zonder begeleiding, de jongens werkten prima samen en vonden ook zonder mij oplossingen
voor de problemen die zij al doende tegen kwamen. Nog steeds een mooi voorbeeld voor velen!




En voor de smakelijke afwisseling, teveel van
die Hema worsten eten gaat je ook een keer
tegen staan (denk ik) kwam Marco ineens op
het idee dat koken en bakken ook wel eens
interessant zou kunnen zijn. Als ik er heel...
voorzichtig aan terug denk, al zijn creaties
waren altijd zo bijzonder smakelijk en ook zo
aantrekkelijk opgemaakt dat ik er weer zin
in krijg, dan lukt het mij zo wellicht om niet
naar de winkel te rennen om daar een soort
van -Marco taart- te kopen. Wat dan weer
op een teleurstelling uitdraait. Eenmaal een
taart van Marco geproefd, en de rest is en
blijft dan slechts de aangename streling van
de smaakpapillen.

Dus, beste Marco... Mocht je jouw huidige
loopbaan niet willen doorzetten, dan wil ik nu
alvast een bestelling plaatsen! Maar als dat
niet in het verschiet ligt, dan hoop ik dat je
mij niet vergeet als je, al was het alleen al
maar om het gevoel van weleer, voor nu en
voor altijd vast te kunnen houden, weer eens
aan de kook of aan de bak gaat!






Deze pagina gaat eigenlijk over de periode waarin Marco en René -samen- een deel van ons leven
mede kleur en inhoud hebben gegeven. Een bewogen periode. Voor alle betrokkenen, maar in het
bijzonder voor Marco, voor Ton en Els en, in alle bescheidenheid, ook voor mijzelf. Er zijn zoveel
speciale momenten, zoveel speciale herinneringen uit die tijd. Het feit dat René ons veel te vroeg
is ontvallen ligt natuurlijk mede ten grondslag aan de lading die op deze periode, op deze toch ook
vele mooie en te koesteren herinneringen ligt. Genieten van zoiets simpels als een potje sjoelen...

  

Van een dagje naar de dierentuin in Amersfoort. De twee broers. Els en Ton. En beide oma's.



Van een altijd weer gezellig potje dammen.



Of gewoon van een potje kaarten tussen de twee heren,
waarbij het niet uitmaakte wie er won.



Die laatste zin klinkt wel mooi, heh? Maar als er gewonnen werd was de vreugde van de winst toch
groot; het verdriet van het verlies bleef echter altijd klein. Gewoon weer opnieuw proberen!!   



Opnieuw proberen was overigens geen redding voor de palingen op onze borden! Ton moest er snel
bij zijn met zijn camera, want deze vette jongens waren zo verdwenen! Daar konden Els en René
niets aan doen. Het zat en zit in de genen die je bij je geboorte mee krijgt. Van moeder op mijn
dochter en van mijn dochter op haar zoon. Dus ook René liet het zich smaken. Eigenlijk jammer...

  

Zoals hierboven wel te zien is, die arme vissen hebben geen kans gehad! Drie van die enthousiaste
eters zorgden er al snel voor dat er in de wijde omtrek geen enkele paling meer te bekennen was!




De vraag was niet of het eten goed gesmaakt had
of wie er die dag eigenlijk gekookt had, maar meer
in de trant van:"Wie wast er vandaag af?"

In grote tegenstelling tot zijn moeder toen die net
zo oud was als René en/of Marco destijds, waren
er altijd wel een paar vrijwilligers te vinden die
een helpende hand wilden uitsteken.

Ondanks alles wat in die periode gespeeld heeft,
het gewone leven ging ook gewoon door. En daar is,
en was, niets aan te doen. En afwassen hoort daar
gewoon bij. Net als afdrogen overigens.

Hey, waar is die andere knul, die met die grote
theedoek in zijn handen, eigenlijk gebleven??






Natuurlijk, deze pagina gaat over de periode dat Marco
en René nog samen op deze aarde aanwezig waren. Maar
er zijn soms van die foto's, genomen onder een bepaalde
hoek of op een bepaald moment, die je gewoon niet meer
los laten. Voor mij is dit zo'n foto.

Hoe goed of hoe slecht het ook met René ging, en dat
was altijd goed van zijn gezicht af te lezen, toch kon je
achter die pretoogjes altijd weer de jongen terug vinden
die je voor alle problemen begonnen had leren kennen.

Het zat soms mee maar het zat vaak tegen. En ondanks
dat bleef hij de moed erin houden en wilde er alles aan
doen om door te kunnen. Tot op het moment dat er geen
acceptabele toekomst meer te verwachten viel. Een hele
zware beslissing, maar ook daarna was het doorgaan met
alles wat het leven nog te bieden had.

Zijn moed en zijn verdriet, zijn gevecht voor het leven,
heeft in ieder geval mij gesterkt. En dat doet het ook
nu nog. Geen vrees voor de volgende fase in zijn bestaan
hebben wij hem in zijn laatste fase hier bij ons, samen
bij kunnen staan. Meer kan en mag je niet verwachten.






René en zijn kat. Eén van zijn grootste vrienden,
de grootste vanuit de kat bezien (waarschijnlijk),
was wel zijn kat. Als hij even niet bezig was dan
zat de kat op zijn schoot en kreeg alle aandacht
die hij maar kon krijgen.

Bolletje zo heette deze kater, hoorde gewoon bij
René. En René bij Bolletje. Het waren echt twee
handen op één buik, ja in dit bijzondere geval één
hand en één pootje op één buik. (Op welke buik?
Tja, dat weet ik ook niet. Dat moet je maar aan
Joost vragen. Die mag het weten!)

Overigens, Marco had ook een dierenvriend. Een
hele mooie en hele lieve cavia! Jahaaa, dat had je
niet gedacht, heh? Ik zal eens even kijken of ik
ook een foto van Marco met zijn dierenvriend kan
vinden...



Ja! Ik heb er één!! Het was voor mij wel
even zoeken en eerlijk gezegd had ik het
niet één twee drie door dat Marco hier
met zijn cavia op stond. Of de cavia met
Marco...

Els had in een creatief moment besloten
om voor beide jongens een kattenpak te
maken. Beiden waren destijds enthousiast
kattenliefhebber en het leek de jongens
geweldig om een keertje als kat vermomd
door het leven te gaan. Na heel wat knip
naai, pas en verstelwerk en een paar kilo
geduld was het eindresultaat verbluffend.

Volgens de jongens was het net echt en
het behaalde eindresultaat werd met hier
daar wat toegevoegde smink verder -af-
gemaakt en geperfectioneerd.

Tja, en dan moet je natuurlijk wel even
op de foto! En die andere kat ook!





De foto's hierboven zijn met smink, dat had je vast al gezien. Hieronder is er één zonder smink.





    

Twee foto's met grote betekenis. De één bij oma in de badkamer op de Kwangodreef plezier voor
twee hebben (en voor alle aanwezigen). De ander is één van de gemaakte foto's bij de fotograaf.




Wat ik bij het maken en bekijken van deze pagina zo leuk vond en vind is de energie die van deze
twee broers af blijft stralen. En dan zijn dit alleen nog maar wat door mij samengeraapte foto's.

Wat mij bij het maken van deze pagina ook zo getroffen heeft is dat de gebeurtenissen van toen,
met uiteindelijk een onafwendbaar einde, nog steeds zoveel emoties bij mij oproepen. Dat is niet
vreemd. Dat is niet bijzonder. Uiteindelijk heb ook ik, vanaf het moment dat Marco op de wereld
kwam, en daarna René, de kans gekregen om als moeder en oma te doen wat ik kon en wilde doen.
En daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Dat René uiteindelijk maar zo kortstondig bij ons zou
zijn kon niemand van tevoren bevroeden, maar bij het maken en bekijken van deze pagina begrijp
je (wederom) dat hij, in gedachten en emotioneel gezien, nooit is vertrokken. Zijn overtuiging van
een leven na de dood heeft hem in zijn overgang gesterkt. Zijn kracht versterkte mij. Ook nu.

Niemand krijgt vooraf een programma van het leven. En dat is maar goed ook. Dus geniet zolang
je kan genieten. Deel zolang je kan delen. Steun zolang je kan steunen. Iedereen heeft het druk
maar wat is het allemaal waard als je daardoor vergeet wat werkelijk belangrijk is in het leven?






Vanuit het eigen respect voor het gevecht dat deze jonge man in zijn veel te korte leven met
zijn naasten heeft moeten voeren, een foto als laatste eerbetoon ter afsluiting van deze pagina.
























Wil je reageren, dan kan je natuurlijk altijd een bericht in het >GASTENBOEK< achter laten.

Je kan mij natuurlijk ook altijd even een bericht(je) via >>e-mail<< sturen.

Of.... en dat is eigenlijk wel de leukste optie, bel mij gewoon even voor een gezellig praatje...