MIJN FOTO'S



Vakantie Portugal (2011)
(Samen met Lenie, op uitnodiging van Ank en Jan.)









2010
* Galblaas zorgde voor, tijdens en na deze vakantie in februari voor veel pijn-problemen.
* Door alle aanhoudende problemen met mijn pols ben ik op 25 mei aan mijn pols geopereerd.
* Op 15 juli, de dag voor mijn galblaasoperatie, mijn rechter onderbeen op 5 plaatsen gebroken.
* De benodigde thuiszorg bestaat uit 1 keer in de 12 uur 30 minuten zorg. Onacceptabel.
* De bouten die de pen in mijn onderbeen vasthouden breken. De breuk schuift in elkaar.
* Op 26 augustus was mijn galblaas operatief verwijderd. Bloedtransfusie nodig.
* Wegens zware uitdrogingsverschijnselen 3 dagen terug het ziekenhuis in. Vloeistoffen tanken!!
* Ineens ongelooflijk veel stress omdat een "zorggesprek" niet voor 31 oktober kon plaatsvinden.
* Omdat het gesprek niet op tijd lukte, door zes van de zeven kinderen aan de kant gezet.
* Daardoor mijn verjaardag zonder zes van de zeven kinderen moeten vieren. Niet mijn keuze.
* Eind november te horen gekregen dat ik beenmergkanker, de ziekte van Kahler heb.
* Half december, in overleg met de resterende zoon, de benodigde chemo-therapie opgestart.
* En toch ook nog Kerstmis en de jaarwisseling gevierd, maar zonder zes van de zeven kinderen.



Aan het einde van een zeer bewogen jaar was ik halverwege december 2010 dus toch aan de mij
voorgeschreven chemo-therapie begonnen. Toen ik begin 2011 door Ank en Jan werd uitgenodigd
om, nu ik nog maar met weinig negatieve effecten van die chemo-therapie geconfronteerd werd, nog een keer naar Portugal te komen, was ik erg blij en zeer verrast. Wat een goed idee! Door
alle voortdurende problemen met mijn maar niet genezende beenbreuk en door alle medicijnen die
ik op dat moment al moest slikken durfde ik de reis niet alleen te maken. Geheel onbaatzuchtig bood Lenie aan om tijdens deze vakantie mijn persoonlijke "mantelzorgster" te zijn. Na ongeveer
0,5 seconden daarover te hebben nagedacht (jahaa, het was een zware beslissing!) stemde ik
daar graag mee in. Gelukkig kon Henk ook goed voor zichzelf zorgen, waardoor de vliegtickets al
snel geboekt waren. Ank en Jan hadden binnen het complex waarin zij verbleven een appartement
geregeld, waardoor we ter plaatse ook nog eens bij elkaar in de buurt konden verblijven. Goed
voorbereid vertrokken wij, begin feb. 2011, naar Jan en Ank voor een welverdiende vakantie...
We hadden er allemaal veel zin in.








Op een ietwat bewolkte dag ging ons tweede Portugal avontuur dan toch van start! De rollator mee. Ons goede humeur mee. Een aller laatste groet aan de wolken en de kou... Hup!! Op naar de zon!

Gelukkig was ik niet zo snel op die trap, dus Lenie kreeg na het maken van deze foto nog ruim de kans om ook "het luchtschip" te betreden. Je ziet het al. We waren nog maar net onderweg en Lenie had het als mantelzorgster direct al druk! Met foto's maken! Vakantie? Hahaa!! Aan het werk!!



En hoe vaak je dan ook met een vliegtuig naar een vakantie be-stemming reist, het is en blijft een adembenemend gezicht om vanaf zo'n hoogte de wereld on-der je aan je voorbij te zien gaan. En wanneer je dan de vele besneeuwde toppen van de indruk
wekkende Pyreneeen onder je ziet verschijnen, dan weet je dat je al een heel eindje op de goede weg (of eigenlijk -wolk-) bent.

Aan boord nog even een drankje en een hapje, en toen waren we helemaal gereed voor de zon!



Bij aankomst in Faro (inderdaad, in Portugal) werden we door Ank en Jan hartelijk begroet. En na
onze bagage te hebben opgehaald en deze in de auto te hebben gelegd, vertrokken we naar onze
vakantiebestemming, Monte Gordo. Ank en Jan waren voor het eerst met hun eigen auto naar het
mooie Zuid-Portugal afgereisd, en dat beviel ze prima! Ons eerlijk gezegd ook! Wat een service!!
Onze eindbestemming lag (en ligt nog steeds...) namelijk een aardig stukje van het vliegveld af.



Zoals op het kaartje hierboven te zien is, ligt Monte Gordo tegen de grens met Spanje aan en de
weg daar naartoe heeft natuurlijk veel bekijks te bieden. Maar door het zo enthousiaste onthaal
hebben we de hele reis zitten kletsen en maar weinig van de omgeving kunnen genieten. Maar dat
hebben we in de dagen na onze aankomst ruimschoots goed kunnen maken. Eerst uitpakken en...

   
direct met een heerlijke maaltijd verrast worden;          Na zo'n drukke eerste reisdag         
een bijzonder gezellig gezelschap, nietwaar!?!             moesten we dan toch naar bed...     




En als je denkt dat we na zo'n drukke en enerverende eerste dag van onze vakantie in Portugal
de volgende dag heerlijk lang uit konden slapen, dan heb je het net mis! Jan en Ank hadden al
wat leuke plannen gemaakt. Juist ook omdat ze hun eigen auto bij zich hadden, waardoor de
omgeving wat makkelijk verkend kon worden. We gingen vroeg uit de veren en gezellig op pad!
Wat foto's van onze reis door de omgeving die dag.

  
Je mag het geen bergen noemen, maar de natuur in de omgeving is wel indrukwekkend mooi!

  
Tussen de heuvels, in de zon; genieten van het uitzicht. Portugal in de winter is geen slecht idee!

  



En als je dan de volgende dag een ritje door de omgeving maakt (mooie auto!), dan moet je zo
af en toe natuurlijk ook even de beentjes strekken. En dan merk je dat het, ondanks de zon
en de veranderde omgeving, toch nog steeds "maar" februari is. De zon was heerlijk. En het
gezelschap was heerlijk. Maar de wind was een ietsie pietsie minder. Ik had goede steun aan
Ank. Zij iets minder aan mij, maar we hielden ons goed staande! En Lenie was, jawel, weer aan
het fotograferen. Gelukkig maar, anders had je hier nu niets gezien!! In de lak van de auto zie
je de weerspiegeling van haar. Jan had het nu, uit de wind, beter bekeken.




De volgende dag zijn we na het uitgebreide ontbijt een beetje in Monte Gordo rond gaan wandelen. En weer vond ik het zo'n vreemde gewaarwording om, als je net uit de kou weg bent, hier in zomerkleding en met een lekker zonnetje in je gezicht rond te kunnen lopen.

Geheel en uitsluitend vanwege het feit dat ik toch een beetje meer aan mijn gewicht moest werken, was het eerste de beste terrasje voor ons. Koffie met gebak. Feest!
Enuh, doe bij mij maar slagroom op de koffie!





Helaas, de koffie enzo was zo op en door het goede weer word je vanzelf gemotiveerd om weer verder te gaan. Ook met rollator is het daar goed wandelen, ook al kon je soms vanaf je tenen tot ver achter de haren op je hoofd blijven trillen door alle kleine klinkertjes die ze in de straten daar gebruiken. Een rollator met kleine schokdempertjes zou een oplossing kunnen zijn! Maar geen geklaag! Het lukte mij en ons allemaal prima!
We missen Jan op deze foto's, maar hij was natuurlijk ook mee. Zonder hoed, met camera!



En dan kunnen die Portugezen wel bij de ECB aan moeten kloppen, maar op het strand lag toch maar mooi een prachtig pad van houten vlonders, waardoor ook ik makkelijk over het strand kon wandelen. Los zand onder mijn voeten is vragen om gebroken botten, maar met zo'n pad van aaneen gemaakte houten vlonders waren er helemaal geen problemen. Genieten van het zand om ons heen. Genieten van de oceaan die niet ver van het pad aan land kwam. Vrijheid. Blijheid!! Heerlijk...





En dan... Tja, na zo'n wandeling is het goed rusten (en genieten)! Uiteindelijk moet je er ook voor zorgen dat je niet uitgedroogd raakt op zo'n mooie, warme dag! Uit de wind en in de zon gingen de jasjes al snel uit. Het leek al wel een beetje zomer!

Ik vond het echt heerlijk om samen zo ont-spannen, van elkaar, van de zon EN van de omgeving te kunnen genieten.





Op dag 4 gingen we naar Tavira, een plaatsje langs de zuidkust van Portugal. Als je hierboven op
het kaartje kijkt dan ligt het richting Faro, op ongeveer 2/5 van de afstand tussen Monte Gordo
en Faro. Ineens zie je dan toch de omgeving vanaf het vliegveld naar ons Monte Gordo, maar dan
dus vanaf de andere kant. De weg loopt de gehele tijd langs de brede rivier de Gilão, die wij uit-
eindelijk in Tavira moesten oversteken. Het wegdek was ook hier, en ook daar, soms niet optimaal



Samen op verkenning gaan was erg leuk en je ziet weer hele nieuwe dingen!

   
Zo kwamen we ineens door een overdekte passage met allerlei waar dat te koop werd aangeboden.


En als niemand haast heeft, dan kan je heerlijk een beetje struinen!

  
Ineens stonden we weer aan de rand van een plein. Er was in dit historische stadje veel te zien!


Gezelligheid kent geen tijd! Koffie drinken. Genieten van de zon.
Ruim de tijd voor een rustmoment, een praatje en wat energie opdoen!



De nu al bijna drie millennia lange geschiedenis van Tavira bestaat uit vele toppen en dalen.
Het voor de stad laatste erg diepe dal was natuurlijk de bijna totale verwoesting van de stad
tijdens de grote aardbeving in het jaar 1755. Sindsdien is de stad weer opnieuw opgebouwd en
binnen de gemeentegrenzen wonen nu ongeveer 25.000 mensen in, in ieder geval voor mij, echt
prachtige huizen.



De -Ponte Romana-. Een Romeins ogende brug; vandaar de naam.
Onderzoek heeft echter uitgewezen dat de fundamenten waarop deze brug staat en
(deels) herbouwd is, in de 12de eeuw door de toen heersende Moren zijn aangelegd.



   

Ook tijdens de lunch was het natuurlijk van belang om een beetje aan te sterken. En Ank, Jan
en Lenie hadden DE manier ontdekt om mij (versneld) weer ietwat aan te laten sterken. Als je
goed kijkt, dan kan je het al zien. Iedere keer als ik koffie nam, zorgden zij er voor dat mijn
kop of beker van een grote dot slagroom werd voorzien. In 12 dagen werd ik wel drie (!) kilo's
zwaarder. De missie bleek dus achteraf zeer te zijn geslaagd!






Links zie je het appartementencomplex Veleiro. Omdat Lenie deze foto vanaf de straat maakte, heb ik de over de rand zichtbare hoofden even iets uitvergroot. Goed herkenbaar. We zijn het echt! En met de auto direct voor het complex geparkeerd, een ideale verblijfplaats!



En omdat we met ons allen op de bovenste verdieping zaten, hadden we natuurlijk een prachtig uitzicht over de stad, het strand en de oceaan. Wakker worden en dan met zulke uitzichten de dag kunnen beginnen en uiteindelijk dan ook weer af kunnen sluiten voor we weer naar bed moesten...

In één woord gevat: GEWELDIG!

Echt hoor, het was geen straf om daar te verbijven! Ook dat hadden Jan en Ank heel goed voor ons geregeld!



 Zo vanaf ons balkon
 bezien, zat het ap-
 partement van Jan
 en Ank bij ons links
 om de hoek.

 Zoals uit de andere
 foto's wel blijkt,
 hadden we verder
 zicht op de stad en
 op de omgeving rond
 Monte Grodo.

  




Een mooi open balkon/dakterras heeft voordelen! Na een drukke dag even rustig genieten van de late middagzon. Even een boekje lezen of een puzzeltje oplossen. Weg van de wereld ver onder ons, in alle rust. Met een hapje. En een drankje.
En wanneer het ietwat frisjes zou worden, dan was er ook binnen het appartement voldoende ruimte om samen nog wat te kunnen ontspannen!





Het balkon was lekker, maar samen in Monte Grodo wat op straat gaan wandelen of alle winkels gaan bekijken en wat boodschapjes doen was ook leuk. En dan, zo af en toe moesten we hier en daar ook eens even ergens gaan zitten voor een hapje, een drankje of toch maar een lekker ijsje (ja, ook die werd dan inderdaad van een flinke dot slagroom voorzien!)... Tja, dat was toch ook wel erg leuk!
En stiekum ook best wel erg lekker! Haha!!




En dit alles onder het genot van live-muziek, gebracht door twee zeer getalenteerde Portugezen!


Wat tot nu toe misschien een beetje onderbelicht is gebleven op deze pagina is de zorg, de liefde
en de aandacht die ik van Jan, van Ank en in het bijzonder van Lenie heb mogen ontvangen. En  
echt, zonder Jan of Ank tekort te willen doen, Lenie heeft er echt alles gedaan om het voor mij
zo makkelijk en plezierig mogelijk te maken. Wanneer de wielen van de rollator weer eens dwars
stuiterden. Als ik weer eens een knoopje niet door het daarvoor bestemde knoopsgaatje kreeg.
Of als er vingers dienst weigerden bij het snijden van mijn vlees. Die extra zorg was fantastisch!

 
En juist door al die extra zorg en aandacht heb ik van ieder moment tijdens deze vakantie enorm
kunnen genieten. Met die acceptatie van mijn beperkingen viel er een last van mijn schouders.



Onze held die, omringd door drie zussen, geen krimp gaf en altijd bereid was om iets extra's te doen om deze dagen voor ons onvergetelijk te maken. Dat vergde veel energie, dus zo af en toe moesten we er wel voor zorgen dat ook Jan voldoende 'brandstof' naar binnen werkte Dat viel hem zichtbaar zwaar. Maar zeg maar eens -Nee- als je met drie bekende dames op stap bent. Een man waardig at hij alles netjes op. Zonder gemor of geklaag; alles ging op!




Portugal ligt geografisch tegen Spanje aan, maar het ligt natuurlijk ook -gewoon- aan de Atlantische Oceaan... En met het strand zo dichtbij is het bijna onmogelijk om niet even te willen zwemmen. Ik zelf niet (misschien toch ook weer wel met een rollator met van die kleine schokdempers en veel drijfkussens) maar Lenie in ieder geval wel. Alleen, zelfs de oceaan kan in februari nog erg frisjes zijn.



Ondanks de grote hoeveelheid bluswater dat we daar met ons allen voorhanden hadden, met een onblusbare verlangen om in de oceaan te hebben gezwommen begon Lenie een soort van kat (de oceaan) en muis (Lenie) spelletje met de golven die het strand telkens weer probeerden te overspoelen.







  En net wanneer je dacht dat er
  geen winnaar is, komt daar zo'n
  onverwacht golfje opzetten die
  de muis dan toch nog te pakken
  krijgt!

       Oceaan - Lenie: 1 - 0




       -KORT NIEUWSBERICHT-

Even ter illustratie een klein voorbeeldje van de goede zorgen die Jan op zich had genomen... En omdat het gemak de mens dient, had hij de rollator even geleend om een grote hoeveelheid schoon drinkwater naar ons beider appartementen te kunnen brengen. Weer een nieuwe manier om de rollator in te zetten! Ik zeg het steeds en ik blijf het herhalen:"Ontzettend handig!" Al dat gesleep met die grote en zware flessen behoorde ineens tot het verleden.

            -EINDE BERICHT-

Wellicht een goed idee voor de volgende periode in Portugal?




Op één van de tripjes die we in deze vakantie gemaakt hebben, zijn we ook naar een bijzonder
mooi natuurgebied geweest waardoor de rivier de Guadiana loopt. Dat zegt je zo natuurlijk niets,
maar de Guadiana is een levensader voor de gehele binnenlandse regio. Nee, niet te vergelijken
met de Nijl natuurlijk, maar met zijn oorsprong in Spanje, 774 kilometer verderop, is het één van
de grootste rivieren van het Iberische Schiereiland. En, de Guadiana vormt deels de grens tussen
Spanje en Portugal en stroomt door het heetste gebied dat Europa kent. In Amareleja (Portugal)
was het in 2003, gedurende 17 opeenvolgende dagen, meer dan 40°C, met een absoluut maximum
van 47,3°C begin augustus. Hier naartoe verhuizen? Nee! Te heet. Overwinteren? Te overwegen!





Prachtig toch? Hieronder staat een kaartje met de loop van de rivier en, jawel(!), nog een foto.

  

Helaas wordt ook dit enorme natuurgebied, door de bouw van verschillende stuwdammen, bedreigd.



En ook na een uitje is het altijd weer prettig om met wat bekenden bij Viktor op een terrasje te
zitten en de ervaringen van de dag met elkaar te delen. Of om gewoon even met elkaar te kunnen
kletsen over de allerdaagse dingen, onder het genot van een drankje en een hapje in die heerlijke
namiddagzon... Of, als je dat nog kan, om nog even een wandelingetje over het strand te maken!

  


Ja, ik hoor je denken... Wie is dan die Viktor? Viktor runt een restaurant in Monte Grodo waar
je telkens weer hartelijk ontvangen wordt en waar vele 'overwinteraars' graag komen. Net als bij
Petra (waar Jan zijn vis moest laten zwemmen en de slagroom niet warm moest laten worden!). De
bediening is leuk en het eten erg lekker. De keuze is divers en met de extra zorg die Viktor aan
zijn klanten besteedt is het telkens weer een prettige ervaring. Let wel, ik kom er te weinig om
een definitief oordeel te vellen! De keren dat ik er, in gezelschap, geweest ben waren erg leuk.

  
Viktor deed erg zijn best om de vis graatloos te kunnen serveren. Jan was, zoals altijd, geduldig.

  
Het omdoen van de kledingbescherming viel binnen de bediening. En met de tafel rijkelijk van eten
en drinken voorzien, was het voor een ieder weer erg gemakkelijk om van het heerlijke eten te
genieten en om samen weer een hele gezellige avond te hebben. Herinneringen die je bij blijven!

     
  Hier gaat alles nog goed.        Jan toont de wandversiering.       En dus ging het hier mis...
Ik was zo trots op mezelf!           Heel bijzonder, Jan!                 Wel veel gelachen!!    


En toen was het ineens 12 februari. Voor Lenie en mij de laatste dag van onze vakantie bij Ank
en Jan in Portugal. Om dan door Ank en Jan met een champagne-ontbijt te worden verrast..?!?
Tja, ook al was het voor ons allen een ietwat trieste dag, het begon (alweer) met een feestje!

  
Jan wist op het juiste moment een aantal foto's te schieten! Zo heb ik mijn glas vast, en zo
schiet hij bijna uit mijn vingers! Gelukkig was de tafel dichtbij en kon ik mijn glas -hervatten- om
gezamelijk op deze bijzondere vakantie te kunnen proosten. De dagen waren echt voorbij gevlogen!

  
En na het verrassings-ontbijt trokken we er voor de laatste keer die vakantie samen op uit om
nog even wat Portugal op te kunnen snuiven, voor we weer naar Faro moesten vertrekken om onze
vlucht terug naar het koude Nederland te kunnen halen. En hoe konden wij deze 12 mooie dagen
beter afsluiten dan met een etentje bij Petra op het terras? Natuurlijk in die namiddagzon die we
in Nederland waarschijnlijk nog lang zouden moeten missen! De vitamine D was wel goed aangevuld!




Jan en Ank hebben ons die middag naar Faro gebracht. En afscheid nemen is altijd zwaar, maar er was ook veel om met plezier op terug te kijken!

Op het vliegveld in Faro de bagage af-gegeven. Even kwam nog het idee naar boven om er stiekum nog een weekje te blijven maar, volwassen als we zijn, dat ging niet door.

Definitief afscheid genomen van Jan en Ank. In het vliegtuig gestapt en even later waren we dan echt op weg terug naar Nederland.





En dan ben je weer terug in het ons zo bekende Nederland. KOUD!!






De gehele periode dat we met Jan en Ank zijn opgetrokken hebben Lenie en ik het bijzonder naar ons zin gehad. Een -GROOT- bedankje aan Ank en Jan hiervoor. We hebben van Monte Gordo EN van jullie gastvrijheid genoten. En natuurlijk ook van het mooie weer! Het is, zoals uit al het bovenstaande wel moge blijken, een bijzonder mooie en gezellige vakantie geweest waar wij allen met een heel erg goed gevoel aan terug kunnen denken, volgens mij. Ik was in ieder geval wel!!

Goed geregeld, jongelui!!

(Als oudste zus mag je dat volgens mij zo af en toe wel even zeggen...)





























Wil je reageren, dan kan je natuurlijk altijd een bericht in het >GASTENBOEK< achter laten.

Je kan mij natuurlijk ook altijd even een bericht(je) via >>e-mail<< sturen.

Of.... en dat is eigenlijk wel de leukste optie, bel mij gewoon even voor een gezellig praatje...